یکی از پرسش‌هایی که برای مدیران شرکت‌ها و حتی حسابداران در زمان بررسی گردش مالی شرکت مطرح می‌شود این است که آیا انتقال پول از یک حساب بانکی شرکت به حساب بانکی دیگر همان شرکت، درآمد محسوب می‌شود و باید بابت آن مالیات پرداخت کرد یا خیر؟
تصور کنید یک شرکت چند حساب بانکی در بانک‌های مختلف دارد. ممکن است بخشی از وجوه شرکت در حساب جاری، بخشی در حساب کوتاه‌مدت و بخشی نیز در حسابی باشد که برای پرداخت حقوق، هزینه‌های جاری یا دریافت مطالبات استفاده می‌شود. حال اگر مبلغی از یکی از این حساب‌ها به حساب دیگر منتقل شود، ممکن است در گردش حساب هر دو حساب یک تراکنش ثبت شود. همین موضوع گاهی این نگرانی را ایجاد می‌کند که آیا سازمان امور مالیاتی این مبلغ را به عنوان درآمد شرکت در نظر می‌گیرد؟
پاسخ کوتاه این است که خیر؛ انتقال وجه بین حساب‌های بانکی متعلق به یک شرکت، به خودی خود درآمد محسوب نمی‌شود. آنچه از نظر مالیاتی اهمیت دارد، ماهیت واقعی وجه و علت ورود آن به حساب است. اگر مبلغ صرفاً از یک حساب متعلق به شرکت به حساب دیگر همان شرکت منتقل شده باشد و درآمد جدیدی برای شرکت ایجاد نکرده باشد، صرف این انتقال نباید به عنوان درآمد شناسایی شود.
با این حال، یک نکته بسیار مهم وجود دارد: گردش حساب‌های بانکی می‌تواند در فرایند بررسی اطلاعات مالی و مالیاتی مورد توجه قرار گیرد. به همین دلیل، شرکت باید بتواند ماهیت تراکنش‌ها را با اسناد و مدارک قابل قبول توضیح دهد. ماده ۱۶۹ مکرر قانون مالیات‌های مستقیم نیز اطلاعات مربوط به جمع گردش و مانده سالانه انواع حساب‌های بانکی را در زمره اطلاعات مالی قابل دریافت قرار داده است.
در ادامه بررسی می‌کنیم که انتقال پول بین حساب‌های بانکی شرکت دقیقاً چه حکمی دارد، چه زمانی ممکن است یک تراکنش بانکی درآمد تلقی شود، چه مدارکی برای اثبات انتقال داخلی لازم است و شرکت‌ها برای جلوگیری از ابهام در رسیدگی مالیاتی چه نکاتی را باید رعایت کنند.
انتقال پول بین حساب‌های بانکی زمانی اتفاق می‌افتد که یک شرکت وجه موجود در یکی از حساب‌های خود را به حساب دیگری که باز هم متعلق به همان شرکت است منتقل می‌کند.
برای مثال، یک شرکت ممکن است حساب بانکی خود را در بانک «الف» برای دریافت وجوه مشتریان و حساب دیگری در بانک «ب» را برای پرداخت هزینه‌ها و حقوق کارکنان استفاده کند. اگر شرکت مبلغ ۵۰۰ میلیون تومان از حساب اول به حساب دوم منتقل کند، در واقع دارایی نقدی شرکت افزایش پیدا نکرده است؛ فقط محل نگهداری آن تغییر کرده است.
در این حالت، شرکت قبل از انتقال ۵۰۰ میلیون تومان وجه نقد در حساب‌های بانکی خود داشته و پس از انتقال نیز همان ۵۰۰ میلیون تومان را در اختیار دارد. بنابراین، از نظر اقتصادی درآمد جدیدی ایجاد نشده است.
این موضوع را می‌توان با یک مثال ساده توضیح داد:
فرض کنید شرکت «الف» در حساب شماره یک خود ۱ میلیارد تومان موجودی دارد. شرکت تصمیم می‌گیرد ۳۰۰ میلیون تومان از این مبلغ را به حساب شماره دو خود منتقل کند.
قبل از انتقال:
بعد از انتقال:
همان‌طور که مشخص است، مجموع دارایی شرکت تغییری نکرده است. بنابراین، این انتقال نباید به عنوان فروش یا درآمد جدید شرکت تلقی شود.
بله، اطلاعات مربوط به حساب‌های بانکی می‌تواند بخشی از اطلاعات مورد استفاده در بررسی وضعیت مالی و اقتصادی مؤدی باشد.
در ماده ۱۶۹ مکرر قانون مالیات‌های مستقیم، ایجاد پایگاه اطلاعات هویتی، عملکردی و دارایی مؤدیان پیش‌بینی شده و اطلاعات مالی، پولی، اعتباری و معاملاتی اشخاص حقیقی و حقوقی در این چارچوب مورد توجه قرار گرفته است. در همین ماده، جمع گردش و مانده سالانه انواع حساب‌های بانکی نیز از جمله اطلاعات مالی ذکر شده است.
اما این نکته بسیار مهم است که گردش حساب بانکی با درآمد مالیاتی یکسان نیست.
ممکن است یک حساب بانکی در طول سال گردش بسیار زیادی داشته باشد، اما همه این گردش‌ها درآمد شرکت نباشند.
برای نمونه، موارد زیر ممکن است در حساب شرکت دیده شوند:
بنابراین نمی‌توان صرفاً با مشاهده عدد گردش حساب نتیجه گرفت که تمام مبالغ واردشده به حساب، درآمد شرکت بوده‌اند.
یکی از مهم‌ترین نکاتی که در موضوع حساب‌های بانکی باید به آن توجه کرد، تفاوت میان «گردش مالی» و «درآمد» است.
گردش حساب بانکی نشان می‌دهد چه میزان وجه در یک حساب وارد یا از آن خارج شده است. اما درآمد، مفهومی حسابداری و مالیاتی دارد و باید بر اساس ماهیت معامله و فعالیت اقتصادی شرکت بررسی شود.
برای مثال، اگر شرکت از مشتری خود بابت فروش کالا ۵۰۰ میلیون تومان دریافت کند، این مبلغ می‌تواند ناشی از یک معامله درآمدزا باشد.
اما اگر شرکت همان ۵۰۰ میلیون تومان را از حساب بانکی اول خود به حساب بانکی دوم خودش انتقال دهد، این تراکنش صرفاً جابه‌جایی وجه داخلی است.
به همین دلیل، این دو تراکنش ممکن است از نظر مبلغ یکسان باشند، اما از نظر ماهیت مالیاتی کاملاً متفاوت هستند.
در واقع، عدد موجود در گردش حساب به تنهایی برای تشخیص درآمد کافی نیست و باید علت و ماهیت تراکنش مشخص شود.
این موضوع به‌خصوص برای شرکت‌هایی اهمیت دارد که چند حساب بانکی دارند و به طور مرتب وجوه خود را بین این حساب‌ها جابه‌جا می‌کنند.
اگر انتقال وجه صرفاً جابه‌جایی موجودی شرکت بین دو حساب متعلق به همان شرکت باشد، خود انتقال وجه درآمد جدیدی ایجاد نمی‌کند که بابت آن مالیات بر درآمد مطالبه شود.
مبنای مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی، درآمد شرکت و درآمد حاصل از فعالیت‌های انتفاعی است، نه صرفاً هر مبلغی که در حساب بانکی شرکت گردش پیدا می‌کند. ماده ۱۰۵ قانون مالیات‌های مستقیم نیز مالیات اشخاص حقوقی را بر مبنای درآمد شرکت‌ها و درآمد ناشی از فعالیت‌های انتفاعی سایر اشخاص حقوقی تعریف می‌کند.
بنابراین اگر شرکت ۱۰۰ میلیون تومان را از حساب بانکی «الف» به حساب بانکی «ب» خود منتقل کند، این جابه‌جایی به تنهایی درآمد شرکت نیست.
البته اگر منشأ اولیه این ۱۰۰ میلیون تومان درآمد مشمول مالیات بوده باشد، موضوع مالیاتی مربوط به منشأ وجه است، نه انتقال بعدی آن بین حساب‌های شرکت.
این تفاوت بسیار مهم است.
فرض کنیم شرکت «پارس» بابت فروش محصولات خود ۸۰۰ میلیون تومان از مشتری دریافت کرده است.
این مبلغ ابتدا وارد حساب شماره یک شرکت می‌شود. سپس شرکت برای مدیریت نقدینگی، ۸۰۰ میلیون تومان را از حساب شماره یک به حساب شماره دو خودش منتقل می‌کند.
در این حالت، نباید تصور کرد که شرکت یک بار بابت دریافت ۸۰۰ میلیون تومان و بار دیگر بابت انتقال آن به حساب دوم، دو درآمد داشته است.
تراکنش دوم صرفاً انتقال داخلی وجه است.
بنابراین حسابدار باید بتواند ارتباط میان دو تراکنش را مشخص کند و در اسناد حسابداری نیز انتقال داخلی وجه را به شکل صحیح ثبت کند.
نحوه ثبت حسابداری انتقال وجه بین دو حساب بانکی شرکت به ساختار حساب‌ها و سیستم حسابداری شرکت بستگی دارد، اما از نظر مفهومی این انتقال معمولاً به معنای کاهش موجودی یک حساب بانکی و افزایش موجودی حساب بانکی دیگر است.
برای مثال، اگر شرکت ۲۰۰ میلیون تومان از حساب بانک «الف» به حساب بانک «ب» منتقل کند، ثبت می‌تواند به صورت کلی چنین باشد:
بدهکار: حساب بانک ب – ۲۰۰ میلیون تومان
بستانکار: حساب بانک الف – ۲۰۰ میلیون تومان
در این ثبت، حساب درآمد درگیر نمی‌شود؛ زیرا شرکت درآمد جدیدی از این انتقال به دست نیاورده است.
البته در عمل ممکن است انتقال وجه در تاریخ‌های متفاوت در صورت‌حساب دو بانک منعکس شود. بنابراین حسابدار باید موضوع «وجوه در راه» یا اختلاف زمانی ثبت تراکنش‌ها را نیز در صورت لزوم بررسی کند.
این موضوع به‌خصوص در زمان تهیه مغایرت بانکی اهمیت پیدا می‌کند.
ممکن است در نگاه اول انتقال وجه بین دو حساب شرکت یک موضوع ساده به نظر برسد، اما ثبت اشتباه آن می‌تواند باعث ایجاد اختلاف در حساب‌ها و حتی ابهام در رسیدگی مالیاتی شود.
اگر یک انتقال داخلی به اشتباه به عنوان فروش یا درآمد ثبت شود، درآمد شرکت بیش از مقدار واقعی نشان داده خواهد شد.
از طرف دیگر، اگر انتقال وجه در یک حساب ثبت شده باشد اما در حساب مقصد به شکل صحیح ثبت نشود، ممکن است مانده حساب‌ها با واقعیت اقتصادی شرکت مطابقت نداشته باشد.
به همین دلیل، ثبت دقیق تمام جابه‌جایی‌های مالی میان حساب‌های بانکی شرکت اهمیت زیادی دارد.
برای اینکه شرکت بتواند ماهیت یک تراکنش را در صورت نیاز توضیح دهد، بهتر است مستندات مربوط به انتقال وجه را به شکل منظم نگهداری کند.
مهم‌ترین مدارک می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
صورت‌حساب بانک یکی از اصلی‌ترین اسناد برای اثبات انتقال وجه است. در آن باید مشخص باشد که مبلغ از چه حسابی خارج و به چه حسابی منتقل شده است.
رسید بانکی یا رسید سامانه انتقال وجه می‌تواند زمان و مبلغ تراکنش را مشخص کند.
یکی از مهم‌ترین نکات این است که حساب مقصد واقعاً متعلق به همان شرکت باشد. اگر وجه از حساب شرکت به حساب شخص مدیر یا یکی از کارکنان منتقل شود، موضوع پیچیده‌تر خواهد شد و باید ماهیت پرداخت مشخص شود.
ثبت حسابداری انتقال وجه باید با تراکنش بانکی مطابقت داشته باشد.
شرح سند حسابداری بهتر است تا حد امکان روشن باشد؛ برای مثال:
«انتقال وجه از حساب جاری بانک الف به حساب جاری بانک ب شرکت بابت مدیریت نقدینگی.»
چنین شرحی در آینده می‌تواند به تشخیص ماهیت تراکنش کمک کند.
این موضوع با انتقال بین دو حساب متعلق به شرکت تفاوت دارد.
اگر پول از حساب بانکی شرکت به حساب شخصی مدیر منتقل شود، نمی‌توان بدون بررسی ماهیت آن صرفاً گفت که این تراکنش غیر‌درآمدی است.
ممکن است مبلغ مذکور بابت حقوق، تنخواه، هزینه، بازپرداخت بدهی، مساعده، پرداخت به مدیر، برداشت یا دلایل دیگر منتقل شده باشد. بنابراین باید علت واقعی پرداخت و اسناد مربوط به آن بررسی شود.
در واقع، تفاوت اصلی میان دو حالت، مالکیت حساب مقصد و ماهیت اقتصادی انتقال است.
وقتی شرکت پول را از حساب بانکی شماره یک خود به حساب بانکی شماره دو خود منتقل می‌کند، مالک وجه تغییر نکرده است.
اما وقتی وجه به حساب یک شخص دیگر منتقل می‌شود، باید مشخص شود این پرداخت دقیقاً بابت چه چیزی بوده است.
شرکت‌هایی که چند حساب بانکی دارند بهتر است از ابتدا یک سیستم منظم برای کنترل حساب‌های بانکی ایجاد کنند.
اولین اقدام این است که مشخص شود هر حساب برای چه کاری استفاده می‌شود. برای مثال، ممکن است یک حساب برای دریافت فروش، حساب دیگر برای پرداخت حقوق و حساب سوم برای هزینه‌های جاری مورد استفاده قرار گیرد.
دومین موضوع، انجام منظم مغایرت بانکی است.
سومین موضوع، ثبت دقیق انتقالات بین حساب‌هاست.
همچنین بهتر است برای هر انتقال داخلی، مستندات بانکی و سند حسابداری مرتبط نگهداری شود.
این کار باعث می‌شود اگر در آینده درباره یک تراکنش سؤال یا ابهامی ایجاد شد، شرکت بتواند به سرعت مسیر وجه را مشخص کند.
خیر.
این یکی از مهم‌ترین نکاتی است که مدیران شرکت‌ها باید در نظر داشته باشند.
هر مبلغی که به حساب بانکی شرکت وارد می‌شود، لزوماً درآمد نیست.
برای مثال، دریافت تسهیلات بانکی باعث افزایش موجودی حساب شرکت می‌شود، اما دریافت وام را نمی‌توان به معنای فروش کالا یا ارائه خدمت و ایجاد درآمد دانست.
همچنین انتقال وجه بین دو حساب بانکی شرکت نیز درآمد جدیدی ایجاد نمی‌کند.
ممکن است مبلغی بابت افزایش سرمایه، دریافت ودیعه، دریافت قرض یا بازگشت وجه نیز وارد حساب شرکت شود که هر کدام ماهیت حسابداری و مالیاتی خاص خود را دارند.
بنابراین در بررسی حساب‌های بانکی، سؤال اصلی نباید فقط این باشد که «چه مبلغی وارد حساب شده است؟» بلکه باید پرسید:
این مبلغ بابت چه چیزی وارد حساب شده است؟
پاسخ به همین سؤال معمولاً مسیر تشخیص ماهیت تراکنش را مشخص می‌کند.
اگر مبلغی که به حساب شرکت وارد شده ناشی از فروش کالا، ارائه خدمات یا سایر فعالیت‌های درآمدزا باشد، ممکن است در چارچوب مقررات مالیاتی به عنوان درآمد شرکت شناسایی شود.
برای مثال، شرکتی را در نظر بگیرید که بابت ارائه خدمات مشاوره‌ای مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان دریافت می‌کند.
در این حالت، مبلغ واردشده به حساب بانکی شرکت صرفاً یک «گردش بانکی» نیست؛ بلکه پشت آن یک فعالیت اقتصادی و قرارداد خدماتی وجود دارد.
بنابراین باید معامله مربوطه در حسابداری شرکت ثبت شود و الزامات مالیاتی مربوط به آن نیز رعایت شود.
در مقابل، اگر همان شرکت ۳۰۰ میلیون تومان را از یکی از حساب‌های خود به حساب دیگر خودش منتقل کند، انتقال دوم درآمد جدیدی ایجاد نمی‌کند.
پس باید میان تراکنش بانکی و رویداد مالی ایجادکننده درآمد تفاوت قائل شد.
یکی از مهم‌ترین ابزارهای شرکت برای دفاع از ماهیت تراکنش‌ها، اسناد و مدارک است.
فرض کنید در یک سال مالی، حساب بانکی شرکت گردش زیادی داشته است. اگر شرکت برای تمام تراکنش‌ها اسناد مشخصی داشته باشد، می‌تواند نشان دهد که کدام مبالغ بابت فروش بوده، کدام مبلغ مربوط به انتقال داخلی بوده و کدام مبالغ بابت تسهیلات یا سایر عملیات مالی دریافت شده است.
اما اگر شرکت فقط به گردش حساب بانکی خود دسترسی داشته باشد و اسناد مرتبط را نگهداری نکرده باشد، توضیح ماهیت برخی تراکنش‌ها می‌تواند دشوارتر شود.
به همین دلیل، مستندسازی یکی از مهم‌ترین اقدامات برای مدیریت ریسک مالیاتی است.
خیر، در صورتی که انتقال واقعاً بین دو حساب متعلق به همان شرکت باشد و یک وجه واحد را جابه‌جا کند، نباید این انتقال باعث شناسایی درآمد دوبرابری شود.
برای مثال:
شرکت ۵۰۰ میلیون تومان در حساب اول دارد.
این مبلغ را به حساب دوم منتقل می‌کند.
اگر هر دو حساب متعلق به همان شرکت باشند، شرکت در نهایت همان ۵۰۰ میلیون تومان را دارد.
اگر این مبلغ در حسابداری به شکل صحیح ثبت شود، انتقال داخلی نباید به عنوان یک درآمد مستقل شناسایی شود.
اشتباه زمانی رخ می‌دهد که حسابدار یا سیستم مالی، انتقال داخلی را به اشتباه به عنوان یک دریافت از مشتری یا فروش ثبت کند.
مغایرت بانکی یکی از ابزارهای مهم برای کنترل صحت حساب‌های بانکی شرکت است.
گاهی انتقال وجه در یک حساب در پایان روز ثبت می‌شود اما در حساب مقصد در روز بعد قابل مشاهده است. اگر این اختلاف زمانی به درستی کنترل نشود، ممکن است مانده دفاتر با مانده بانک متفاوت باشد.
به همین دلیل، حسابدار باید انتقالات بین حساب‌های بانکی شرکت را به صورت منظم بررسی کند.
ثبت تاریخ واقعی انتقال، شماره پیگیری، مبلغ و حساب مبدأ و مقصد می‌تواند کنترل این تراکنش‌ها را بسیار ساده‌تر کند.
یکی از اشتباهات رایج، استفاده هم‌زمان و بدون تفکیک از حساب‌های مختلف شرکت است.
اشتباه دیگر، انتقال مکرر وجوه بدون درج شرح مناسب و بدون نگهداری مستندات است.
گاهی نیز شرکت مبلغی را از حساب بانکی خود به حساب مدیر یا یکی از کارکنان منتقل می‌کند اما مشخص نمی‌کند این مبلغ بابت چه چیزی پرداخت شده است.
از اشتباهات دیگر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
این اشتباهات ممکن است در زمان رسیدگی، کار حسابدار و شرکت را دشوارتر کنند.
داشتن چند حساب بانکی به خودی خود مشکل مالیاتی محسوب نمی‌شود.
شرکت‌ها ممکن است به دلایل مختلف چند حساب بانکی داشته باشند؛ برای مثال مدیریت نقدینگی، دریافت تسهیلات، پرداخت حقوق، دریافت وجوه مشتریان یا انجام عملیات ارزی و تجاری.
مسئله اصلی، شفافیت ارتباط این حساب‌ها با فعالیت اقتصادی شرکت است.
اگر حساب‌های مختلف شرکت به شکل منظم در دفاتر و سیستم حسابداری ثبت شوند و انتقالات بین آنها قابل ردیابی باشد، کنترل وضعیت مالی شرکت ساده‌تر خواهد بود.
در واقع، تعداد حساب‌های بانکی به اندازه نحوه مدیریت و ثبت تراکنش‌های آنها اهمیت ندارد.
شرکت‌ها می‌توانند با چند اقدام ساده، ریسک ابهام درباره حساب‌های بانکی خود را کاهش دهند.
تمام حساب‌های بانکی شرکت باید در سیستم حسابداری شناسایی و ثبت شوند.
برای انتقال وجه میان حساب‌های شرکت، یک روال مشخص داشته باشید.
رسیدها، صورت‌حساب‌ها و مدارک انتقال وجه را بایگانی کنید.
استفاده از حساب شخصی مدیر برای عملیات شرکت می‌تواند تشخیص ماهیت تراکنش‌ها را دشوارتر کند.
مغایرت بانکی باعث می‌شود اشتباهات و اختلافات مربوط به انتقال وجه زودتر شناسایی شوند.
هرچه مبلغ تراکنش بالاتر یا ماهیت آن پیچیده‌تر باشد، اهمیت مستندات نیز بیشتر می‌شود.
اگر درباره یک تراکنش بانکی از شرکت توضیح خواسته شود، اولین اقدام این است که ماهیت واقعی آن تراکنش مشخص شود.
اگر انتقال بین دو حساب بانکی متعلق به همان شرکت بوده است، باید مدارکی ارائه شود که ارتباط حساب مبدأ و مقصد و انتقال وجه را نشان دهد.
برای مثال، شرکت می‌تواند صورت‌حساب هر دو حساب و رسید انتقال وجه را بررسی و در صورت نیاز اسناد حسابداری مرتبط را ارائه کند.
مهم این است که توضیح شرکت با اطلاعات موجود در حساب‌های بانکی و دفاتر حسابداری هماهنگ باشد.
در پرونده‌های پیچیده یا زمانی که مبلغ تراکنش‌ها قابل توجه است، استفاده از خدمات مالیاتی و دریافت مشاوره تخصصی می‌تواند به شرکت کمک کند تا مستندات و دفاع مالیاتی خود را دقیق‌تر تنظیم کند.
خود انتقال داخلی وجه به عنوان یک درآمد مستقل در اظهارنامه مالیاتی ثبت نمی‌شود.
آنچه در اظهارنامه و حساب‌های مالی شرکت اهمیت دارد، درآمد و هزینه‌ها و سایر اقلام مالی مرتبط با فعالیت شرکت است.
اگر مبلغی از حساب بانکی شرکت به حساب بانکی دیگر همان شرکت منتقل شده باشد، این عملیات صرفاً جابه‌جایی وجه است و نباید با فروش یا درآمد اشتباه گرفته شود.
البته ثبت حسابداری صحیح این انتقال اهمیت زیادی دارد؛ زیرا اطلاعات اظهارنامه باید با دفاتر، اسناد و واقعیت عملیات مالی شرکت هماهنگ باشد.
فرض کنیم شرکت «نگین» سه حساب بانکی دارد:
در یک روز، ۷۰۰ میلیون تومان از حساب اول به حساب دوم منتقل می‌شود.
در پایان همان هفته، ۳۰۰ میلیون تومان از حساب دوم به حساب سوم منتقل می‌شود.
در این شرایط:
۷۰۰ میلیون تومان انتقال اول، درآمد جدید نیست.
۳۰۰ میلیون تومان انتقال دوم نیز درآمد جدید نیست.
هر دو تراکنش صرفاً انتقال وجه میان حساب‌های متعلق به شرکت هستند.
اما اگر شرکت از مشتری خود ۷۰۰ میلیون تومان بابت فروش کالا دریافت کرده باشد، خود دریافت از مشتری می‌تواند مربوط به درآمد فروش باشد؛ انتقال بعدی همان وجه از حساب اول به حساب دوم ماهیت دیگری دارد.
این مثال نشان می‌دهد که برای تحلیل حساب‌های بانکی باید مسیر و منشأ وجه را بررسی کرد، نه اینکه فقط به ارقام ورودی حساب توجه داشت.
برای جلوگیری از اشتباه، می‌توان این دو حالت را در کنار یکدیگر قرار داد:
دریافت از مشتری:
وجهی از یک شخص یا شرکت خارج از مجموعه وارد حساب شرکت می‌شود و ممکن است بابت فروش کالا یا ارائه خدمات باشد.
انتقال داخلی:
وجهی از یک حساب متعلق به شرکت به حساب دیگری متعلق به همان شرکت منتقل می‌شود.
در حالت اول باید ماهیت معامله بررسی شود.
در حالت دوم، اگر انتقال واقعاً داخلی باشد، معمولاً درآمد جدیدی ایجاد نشده است.
باید میان «خود انتقال» و «منشأ پول» تفاوت قائل شد.
اگر وجهی که بین دو حساب شرکت منتقل می‌شود قبلاً از یک فعالیت درآمدزا به دست آمده باشد، ممکن است درآمد اصلی مشمول مقررات مالیاتی باشد.
برای مثال، اگر شرکت از فروش کالا ۱ میلیارد تومان درآمد داشته و این مبلغ را بین حساب‌های خود جابه‌جا کند، انتقال داخلی معادل یک میلیارد تومان درآمد جدید نیست؛ اما درآمد فروش همچنان باید طبق مقررات مربوطه در حسابداری و مالیات شرکت لحاظ شود.
بنابراین عبارت دقیق‌تر این است:
انتقال وجه بین حساب‌های بانکی یک شرکت، در صورتی که صرفاً جابه‌جایی داخلی وجوه شرکت باشد، به خودی خود درآمد جدید محسوب نمی‌شود؛ اما منشأ وجه می‌تواند دارای آثار مالیاتی باشد.
پاسخ به سؤال اصلی مقاله روشن است: خیر، انتقال پول بین حساب‌های بانکی متعلق به یک شرکت، صرفاً به دلیل جابه‌جایی وجه، درآمد محسوب نمی‌شود.
اگر شرکتی پول خود را از حساب بانک «الف» به حساب بانک «ب» که هر دو متعلق به همان شرکت هستند منتقل کند، مالک وجه تغییر نکرده و درآمد جدیدی نیز ایجاد نشده است.
با این حال، گردش حساب‌های بانکی می‌تواند در اطلاعات مالی مورد توجه قرار گیرد و به همین دلیل شرکت باید بتواند ماهیت تراکنش‌های خود را اثبات کند. ماده ۱۶۹ مکرر قانون مالیات‌های مستقیم نیز جمع گردش و مانده سالانه انواع حساب‌های بانکی را در زمره اطلاعات مالی قابل دریافت قرار داده است.
بنابراین بهترین رویکرد برای شرکت‌ها، ثبت صحیح انتقالات داخلی، انجام منظم مغایرت بانکی، نگهداری رسیدها و صورت‌حساب‌های بانکی و تفکیک حساب‌های شرکتی از حساب‌های شخصی است.
در نهایت، نباید گردش حساب را با درآمد مالیاتی یکی دانست. آنچه اهمیت دارد، ماهیت واقعی تراکنش، منشأ وجه و مستنداتی است که شرکت برای اثبات این موضوع در اختیار دارد.
09127806746
